ՉՀԱՍՑՐԵՑԻՐ ՊԱՐՏՔԴ ԿԱՏԱՐԵԼ


 

ՆարեկԷլի գարուն էր, ծաղկափթիթ գարուն, բայց գարնանային օրվա մեջ հույզ, սրտի թրթիռ էր դողում. քանի՜, քանիսն էին հրաժեշտ տալիս իրենց բնօրրանին, հարազատներին. զորակոչ էր, հայրենիքն էր կանչում, և աչքերում շատ մայրերի սոսկումի արցունքն էր լճանում.

Կգա՞, արդյոք որդիս…

Նրանցից մեկն էլ դու էիր, սիրելի Նարեկ, դու էլ զինվորագրվեցիր, պարտքդ պիտի տայիր հայրենիքիդ: Գնացիր… դարձար զինվոր, արկերի պայթյունից նոր ուշքի եկած Արցախ աշխարհի:

Ամիսներ անցան, և հասկացար շատ-շատերի պես, որ զինվոր դառնալը, որքան էլ դժվար, նույնքան էլ պարտավորեցնող է ու պատվաբեր: Դիմանալ էր  պետք և դիմանում էիր, բայց չհասցրեցիր պարտքդ կատարել, ինչո՞ւ, ինչի՞ համար, ինչպե՞ս … չէ՞ որ դու ընդամենը 18 տարեկան էիր:

Նարեկի հիշատակին կառուցված հուշաղբյուր

Նարեկի հիշատակին կառուցված հուշաղբյուր

Եվ հիմա, երբ հավաքվել ենք այստեղ քո հիշատակին կառուցված հուշաղբյուրի բացմանը, քո ջերմ, անկեղծ ժպիտն է արթնացել բոլորիս աչքերում: Քեզ ճանաչողների հոգում դու մնացել ես ընկերասեր, բարի ու մարդասեր Նարեկ: Մեր դպրոցի շրջանավարտները, ուսուցիչները քեզ չեն մոռանա երբեք, դու երկնքում ես, և երբ գիշերն իջնի, դու որպես լուսեղեն ասուպ պիտի սավառնես այստեղ ու շշնջաս.

<<Ես այստեղ եմ, ձեր կողքին, մեր փողոցում,

Ինձ բացակա մի դրեք>>:

Անահիտ Սիմոնյան

Advertisements

ՄԵԿՆԱԲԱՆԵԼ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s