Թիվ 1 /153/ Հունվարի 30, 2017թ.


Безымянный

Շարունակել կարդալ →

Advertisements

Թիվ 12/152/, դեկտեմբերի 28, 2016թ.


 

12

Շարունակել կարդալ →

Թիվ 10 /150/, հոկտեմբերի 25, 2016թ.


68

Շարունակել կարդալ →

Թիվ 5/145/, Մայիսի 30, 2016թ.


 

22

Շարունակել կարդալ →

 

Թիվ 3 /143/, Մարտի 30, 2016թ.


123

Շարունակել կարդալ →

ՈՒՍՈՒՄՆԱԿԱՆ ԹԵՄԱՆ ՄԵՐ ՏԵՍԱԴԱՇՏՈՒՄ


 

ՊԵՏԱԿԱՆ  ՔՈԼԵ՞Ջ, ԹԵ …

Մարզպետարանի աշխատակազմի կրթության, մշակույթի և սպորտի վարչության պետ Արփիար Ղազարյանի հետ անցկացրած հարցման արդյունքում պարզվեց, որ մարզի դպրոցներում միջնակարգ կրթություն ստացած երեխաներից ավագ դպրոց ավելի շատ չեն հաճախում տղաները, որի պատճառը ձգտումը արհեստագործական մասնագիտություն ստանալն է, և այդ խնդիրը լուծվում է հիմնականում Վայոց ձորի տարածաշրջանային պետական քոլեջում: Խնդրին առավել մանրամասն տեղեկանալու համար զրուցեցինք քոլեջի տնօրեն Խաչանուշ Սարգսյանի հետ: Պարզվում է, որ պետական քոլեջ են դիմում ոչ միայն տղաները, այլ նաև աղջիկները, որովհետև որպես միջին մասնագիտական  և արհեստագործական հաստատություն այն բացի կրթությունից անցկացնում է նաև մասնագիտական կողմնորոշման պարապմունքներ, կազմակերպում` գործատուների հետ հանդիպումներ:

664

–          Տիկին Սարգսյան, համաձա՞յն եք այն մտքի հետ, որ նման բազմագործառութային հաստատությունը պետք է, որ ունենա նյութատեխնիկական հարուստ բազա:

–          Այո, իհարկե… Եվրոծրագրերի  շրջանակներում հիմնանորոգվել են  քոլեջի 2 մասնաշենքերը,  նորացվել է ողջ գույքը, ունենք փայտամշակման, կարի, համակարգիչների նորոգման, վարսավիրական գործի արհեստանոցներ, ժամանակակից մարզասարքերով կահավորված սրահ, համակարգչային հինգ լսարան, ինտերակտիվ երկու լսարան, լինգաֆոնային կաբինետ, ժամանակակից սարքավորումներով հագեցված տաս լաբորատորիաներ և առարկայական կաբինետներ: Կառանձնացնեի հատկապես <<Ավտոմոբիլային տրանսպորտի տեխնիկական սպասարկում և նորոգում>> մասնագիտության` իտալական նորագույն սարքավորումներով զինված կաբինետը:

3.3

Մեր զրույցի ընթացքում շրջեցինք նաև կաբինետներով ու այցելեցինք երկրորդ մասնաշենք, զրուցեցինք մանկավարժների ու այդ պահին այդտեղ գտնվող ուսանողների հետ, Continue reading

Թիվ 2 /118/, Փետրվարի 28, 2014թ.


 

Թիվ 2 /118/, Փետրվարի 28,   2014թ.

 

Շարունակել կարդալ →

 

 

ԾԱՆՈԹԱՆՈՒՄ ԵՆՔ ՀԵՌԱՎՈՐ ԳՅՈՒՂԻ ԿԱՆԱՆՑ ԽՆԴԻՐՆԵՐԻՆ


 


Վերջին շրջանում շատ է խոսվում տղամարդկանց արտագնա աշխատանքի մեկնելու մասին, ու հանրապետական լրատվամիջոցներն էլ հաճախ են հետաքննություն անցկացնում գյուղական բնակավայրերի նման ընտանիքների խնդիրների վերաբերյալ: Նման հարցումով մեզ ևս որպես մարզային լրատվամիջոց դիմել էին և խնդիր էր դրված ուսոմնասիրություն անցկացնել Հերմոն գյուղում: Այն ներկայացնում ենք նաև Ձեզ.

244 բնակչություն ունեցող Հերմոնն ունի շատ պատասխանատու գյուղի կարգավիճակ: Մարզկենտրոնից 29կմ հեռավորության վրա գտնվող այս համայնքի բնակչության հիմնական զբաղմունքն անասնապահությունն ու դաշտավարությունն է: Մենք տեղեկացանք, որ գյուղում կան երիտասարդներ /ու ոչ միայն/ որ տարվա մեծ մասը գնում են արտագնա աշխատանքի, որի արդյունքում հոգում են ընտանիքի հոգսը: Այդ խնդիրներին քիչ թե շատ տեղեկանալու համար որոշեցինք այցելել նրանց, բայց օրվա երկրորդ կեսին, որ նրանք ազատված լինեն օրվա գործերից, որ մեր զրույցը ստացվի:

… Եվ արդեն Հերմոնում ենք… այստեղ էլ կյանքն արթնանում ու քուն  է մտնում մարզի մյուս գյուղերին բնորոշ տրամադրությամբ: Տարիքով տղամարդիկ հավաքվում են գյուղամիջում, ակտիվ զրույցի բռնվում, երեխաներն էլ ավարտած դասերը փոքրիկ խմբերով հեռանում են դպրոցից: Այստեղ էլ հանդիպեցինք ուսուցչուհի Նաիրա Մնացականյանին, որի ուղեկցությամբ էլ առաջինն այցելեցինք Ասյա Մարտիրոսյանին:

Այո, իմ որդին գտնվում է Մոսկվայում,- ասաց նա,- արդեն երրորդ տարին է: Շատ մոտիկ բարեկամի ընկերակցությամբ տարվա 3-4 ամիսն աշխատեցնում է ավտոլվացման կետ …

Մինչ մենք զրուցում էինք, սուրճի սկուտեղով մեզ մոտեցան երկու երետասարդ կանայք:

– Հարսս է,- շարունակեց Ասյան,- Սվետլանան, երեխայի է սպասում, մյուսն էլ աղջիկս է` Արփինեն: Նա Երևանում է բնակվում, եկել է մեզ մոտ մինչև  ծնվի թոռնիկս, որ նեղություն չքաշենք: Continue reading

ՄԵՐ ԹՂԹԱԿԻՑ ՆԵԿՏԱՐ ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ ՀԱՐՑԱԶՐՈՒՅՑԻ ԱՐԴՅՈՒՆՔՆԵՐԸ


 

 

***

Համագյուղացիներից  տեղեկացանք,  որ  Պիրվերդյան  Արտյոմն  արտագնա  աշխատանքի  մեկնողներից  մեկն  է  և, որ հիմա  գտնվում  է գյուղում: Իմանալովայդ  մասին  մենք  գնացինք  Արտյոմենց  տուն, մեզ  դիմավորեց  երիտասարդի  փոքրամարմին  մայրը  իր  բարի ու անկեղծ  ժպիտով, նա  մեզ  սիրալիր  ընդունեց, հրավիրեց  ներս: Մենք  տեղավորվեցինք  վառարանի  կողքին,  նկատեցինք,  որ  փոքրիկ  սեղանիկի  վրա  դրված  է  մեխանիկական սարքավորումներ,  որոնց աշխատանքով  զբաղված  էր  հենց  ինքը՝  Արտյոմը: Սկսվեց  մտերմիկ  զրույցը, մենք  հարցրեցինք  Արտյոմին, թե  արդյոք  նա  պատրաստվո՞ւմ  է  մեկնել  արտագնա  աշխատանքի:

Երեք  ամիս  է  ինչ  ամուսնացել  եմ  և  ձեռք եմ բերել  աշխատանք,– ասաց նա ,- աշխատանքի եմ   անցել  զորամասում  որպես  պայմանագրային  զինծառայող  և  այլևս  չեմ  պատրաստվում  դուրս  գնալու  իմ հայրենի  երկրից,-  մի  փոքր  զայրացած, հայրենասերի  ոքով    շեշտեց  նա, ու նույն ոգով էլ շարունակեց,-  ափսոսում  եմ, որ  այդքան  տարի  ուրիշի  հողում եմ աշխատել: Հիմա աշխատանք ունեմ ու արդեն  կարողանում  եմ  հոգալ   ընտանիքիս  հոգսը:  Հայրենիքից   թանկը  միայնհայրենիքն  է,- իր խոսքը եզրափակեց Արտյոմը: Նա  հաճելի զրուցակից էր ու կարելի է  ասել բավականին երկար զրուցեցինք և պարզվեց, որ իր դիրքորոշումը հայտնել է նաև գյուղի  երիտասարդությանը` խորհուրդ տալով,  չանցնել  այդ  խրթին  ճանապարհով   և  չէր   ցանկանում, որ   ոչ  մի   հայ  զավակ  օտարի հողում  քրտինք  թափի: Այդ  զրույցից  մենք  մեծ  բավականություն  ստացանք.  Արտյոմը  իրոք  հայրենասերի  ոգիուներ  նրա  նոր  կազմավորված  ընտանիքին  համերաշխություն  ցանկացանք,  քաջ  առողջություն, ապագա  բալիկներ, և  այդպիսի  անկոտրուն  ոգի:

***

Մենք այցելեցինք նաև Կամոյենց   բազմանդամ  ընտանիքին: Դարպասից  ներս  մտանք  և  մեզ  դիմավորեց  հենց  ինքը՝  Կամոն, նրա  զարմացած  հայացքը  կարծես  թե  հարցնում  էր  ովքեր  եք,  մենք  ներս  մտնելուն  պես  ներկայացանք, ապա  նա  մեզ  տուն  հրավիրեց ու սկսեցինք  մեր   զրույցը:

Կամոի  ընտանիքը 1988թ. Ղարաբաղից տեղափողվել  է Հերմոն  գյուղ: Այսօր արդեն նրա   ընտանիքը  բաղկացած  է 7 շնչից՝  ծեր  մայրը, կինը  և  4  երեխաները,  որից  3-ըանչափահասներ  են: Միակ  աշխատուժը՝  պատմում   է  Կամոն, եղելէ  հենց   ինքը,   ապա  իրեն  օգնության  է  եկել   մեծ  տղան: Կամոն  ասաց, որ պատրաստվում է այս անգամ  որդու   հետ   մեկնել  արտագնա  աշխատանքի: Զրույցի  ընթացքում  նա  պարզաբանեց, որ  երկար տարիներ  շարունակ   աշխատել  է տարբեր կազմակերպություններում  որպես  բանվոր, որընտանիքը շատ մեծ  դժվարությամբ  է  հարմարվել  գյուղին, ավելի դժվար է  եղել  հանապազորյա  հացի  վաստակը: Մենք  ևս  մեկ  հարց  ուղղեցինք  Կամոյին,  սակայն  այդ  հարցին  պատասխանեց  կինը, հարցն  այսպիսին  էր  արդյո՞ք   իր  բացակայությունը  չի  ազդում ընտանիքի  վրա: Հնչեցվածպատասխանըայսպիսին  էր. <<Իհարկե ազդում է, այն էլ  ինչպես.  խոտը  դաշտում է, այգին  չորացել  է,  երեխաների  դաստիրակության  հարցում  հոր  պակասն զգացվում>>: Continue reading

Հարցազրույց Ջերմուկի ավագ դպրոցի տնօրեն տկն. Արսենյանի հետ


Ջերմուկի ավագ դպրոցի տնօրեն՝ տկն. Արսենյան

Ջերմուկի ավագ դպրոցի տնօրեն՝ տկն. Արսենյան

Արդեն երկու տարի է, ինչ ավարտել եմ դպրոցը` Ջերմուկի ավագ դպրոցը: Երկար ժամանակ էր  չէի հանդիպել ուսուցիչներիս ու տնօրենին: Եվ ահա սեպտեմբերի 1-ին որոշեցի անակնկալ այցով գնալ դպրոց: Հասնելով դպրոցի դռան մոտ` աչքերս լցվեցին, քայլերս դանդաղեցին, մի պահ թուլացա: Բոլորն այս ու այն կողմ էին վազում, աշակերտները մեծ խանդավառությամբ ու ոգևորվածությամբ սկսում են նոր ուսումնական տարին: Ուսուցիչների դեմքին նույն վառ ժպիտն էր մնացել  ու այն բարի աչքերը, որ հատուկ է միայն նրանց: Հեռվում նկատեցի իմ առաջին ուսուցչուհուն` և ինձ հարազատ այն ուսուցիչներին, ովքեր ջանք ու եռանդ չեն խնայել ինձ կրթելու և դաստիարակելու գործում: Տեսա նաև հեռվում կանգնած դպրոցի տնօրեն տկն. Արսենյանին: Մոտեցա նրան և անմիջապես սկսվեց ջերմ զրույցը, պատմեցի նրան, որ լրագրողական դասերի եմ հաճախում, և մեծ ցանկություն ունեմ հենց առաջին հարցազրույցս վերցնել նրանից: Իմ շատ սիրելի տնօրենը սիրով համաձայնեց պատասխանել իմ հարցերին և քանի որ դա իմ առաջին լուրջ աշխատանքն էր լինելու, ես ամենամեծ պատասխանատվությամբ անցա գործի: Վախենում էի, արդյո՞ք կստացվի ինձ մոտ, թ՞ե, ոչ: Եվ ահա Ձեզ եմ ներկայացնում իմ վարած հարցազրույցից մի հատված, հուսով եմ, որ այն Ձեզ դուր կգա:

Ո՞ր թվականից եք դպրոցում աշխատում որպես տնօրեն:

2004 թվականից աշխատում եմ Ջերմուկի ավագ դպրոցի տնօրեն, սակայն մինչ այդ դպրոցում դասավանդում էի մաթեմատիկա առարկան: Նշեմ, որ երբ նշանակվեցի տնօրեն, դպրոցը խիստ անմխիթար վիճակում էր: Ճիշտ է, դպրոցի վերանորոգման աշխատանքները սկսվել էր դեռ 2002 թվականից, այնուամենայնիվ, իմ առջև դրված պարտականությունն էր ստեղծել աշակերտների համար մի այնպիսի դպրոց, որտեղ նրանք մեծ հաճույքով կցանկանան սովորել: Եվ մենք հիմա ունենք շատ լավ, խելացի աշակերտներ, ինչպես նաև բանիմաց և իրենց գործին վարպետ ուսուցչական անձնակազմ: Եվ մենք գիտենք, որ կրթություն է գլխավորում ամբողջ զարգացման համակարգը:

Արդյոք դժվար չէ մանկավարժի համար, այսօրվա սերնդին հասցնել այն գիտելիքը, որն անհրաժետ է:

Ընդհանարապես բոլոր դպրոցներում կան աշակերտներ, ովքեր սովորում կամ չեն սովորում, կա հասունացման մի տարիք` հատկապես տղա երեխաների միջավայրում, որտեղ կրթությունը սկսում է նստել, հիմնականում դպրոցը ավարտելուց հետո տղա երեխաների մոտ առաջանում է ֆիզիոլոգիական զարգացման փուլը և նրանք կարծում են, որ տղամարդ լինելու համար պետք չէ լավ սովորել: Օրվա մեծ մասը անցկացնում են դրսում, ծխում են, ալկոհոլ օգտագործում և որքան էլ, որ անխուսափելի է, ընկնում են վիճաբանությունների մեջ: Մենք փորձում ենք հոգեբանորեն մոտենալ և ամեն կերպ ետ պահել նրանց այդ ամենից: Այնուամենայնիվ,  մենք անում են ամեն ինչ, որպեսզի բարձր պահենք դպրոցի և մանկավարժների բարի համբավը:

Ին՞չ  ծրագրեր  եք իրականացնում դպրոցի  կրթական  մակարդակը  ավելի  բարձրացնելու համար: Continue reading